Tag: epigoństwo romantyczne
Mianem epigonizmu określa się działania nietwórcze o charakterze naśladowczym. Polegają one na próbie nawiązania do wielkich poprzedników stylem i tematyką utworów. Są to próby nieudolne i o znacznie mniejszych walorach niż oryginały, z których czerpią. Twórczość tego typu jest szczególnie charakterystyczna dla okresu poromantycznego. U schyłku epoki, a także po jej zakończeniu wielu poetów starało się nadal tworzyć w duchu największych polskich romantyków. Próbowano naśladować Mickiewicza czy Słowackiego. Utwory epigonów nigdy jednak nie zyskiwały oczekiwanego uznania. Były traktowane jako wtórne i z łatwością odczytywano skąd ich autorzy czerpali swoją inspirację. Wśród epigonów polskiego romantyzmu wyróżnić można Felicjana Faleńskiego czy Leonarda Sowińskiego. Do tego grona bardzo często włączano również Adama Asnyka. Jednak obecnie podważa się to stwierdzenie. Nie można oczywiście zaprzeczyć, że Asnyk czerpał z romantyzmu, jednak jego twórczość nie miała charakteru epigońskiego. Poeta uważał bowiem, że należy wiele zmienić w życiu narodu , jednak nie można przy tym zapomnieć o przeszłości.